Ventana o exterior

  Naquel furadiño pequerrecho, agardaba coa súa tolemia, a chegada dos días.
Naquel furadiño pequerrecho, deixábase enganar por unha falsa esperanza de liberdade.

  Un furadiño pequeno, no medio dalgures, afastado pero salvaxe. Un furadiño pequeno cunha ventá minúscula.

  Tras aquela falsa pantalla podía percibir o cheiro do aire, a plenitude dos ceos e a delicia do paisaxe. A dozura dos paxaros, o rancor do vento que peinaraba o ar trala fiestra.

  Naquel recanto, trala fiestra enxaulada, podía percibir, cun salalio efémero, o pracer da liberdade